كریم خان دستور داد درویش را به داخل باغ آوردند.

كریم خان گفت : این اشاره‌های تو برای چه بود؟

درویش گفت: نام من كریم است و نام تو هم كریم و خدا هم كریم.

آن كریم به تو چقدر داده است و به من چی داده؟

كریم خان در حال كشیدن قلیان بود؛ گفت چه می‌خواهی؟

درویش گفت: همین قلیان، مرا بس است.

چند روز بعد درویش قلیان را به بازار برد و قلیان بفروخت.

 خریدارقلیان كسی نبود جز كسی كه ميخواست نزد كریم‌خان رفته و تحفه برای خان ببرد.

پس جیب درویش پراز سكه كرد و قلیان نزد كریم خان برد.

روزگاری سپری شد.

درویش جهت تشكر نزد خان رفت. ناگاه چشمش به قلیان افتاد.

با دست اشاره‌هایی به كریم خان زند كرد و

گفت: نه من كریمم نه تو.

كریم فقط خداست، که جیب مرا پر از پول كرد و قلیان تو هم سر جایش هست.